Gelukzaligheid

Auteur: Mirjam Fokkens

Ik ben op zoek naar een nieuw moment van gelukzaligheid. Het moet er zijn, het moet te ontdekken, te ervaren zijn. Op de top van een berg, de trouwdag, geboorte van een kind. Het kunnen allemaal van die momenten zijn. Ik vind dat ik ook zo’n moment weer eens moet hebben. Maar zoiets laat zich niet dwingen. Ik veronderstel dat hét moment je overkomt. Dat je achteraf zegt: ‘dat was een volmaakt moment van geluk’. Bovendien weet ik niet precies wat het verschil is tussen geluk en gelukzaligheid. De extra dimensie in het geluksgevoel is omschreven in het woord ‘zalig’. Het woordenboek verklaart dit met ‘hemels geluk’. Dat nuanceert meteen een en ander naar mijn idee, want we weten niet hoe gelukkig zijn in de hemel voelt. Simpelweg omdat we daar niet zijn geweest.

Maar goed, in mijn zoektocht maak ik nieuwe keuzes om de kans op zo’n moment te vergroten. Zo doe ik tegenwoordig iets spectaculairs. Ik ga namelijk 1,5 uur per week naar het strand met de jongste van twee. Het is om twee redenen voor mij spectaculair. De eerste reden is dat het concept van recreëren bij de zee mij niet aanstaat: zwemmen in open zee vol vreemdsoortige schepsels en wie weet een haai, liggen op loszand wat overal tussen gaat zitten en bovendien heet aan je voeten wordt en als klap op de vuurpijl word van mij verwacht dit allemaal halfnaakt te doen. De tweede reden is dat ik vooral een huismus ben. Ik laat even in het midden of dit komt omdat er zoveel in huis te doen is of dat, dat een geheel vrijwillige keuze is.

De prachtige natuur, de rust (hooguit 15 mensen tot een uur of half 12) en de zon leken mij de ingrediënten voor een gelukzalig moment. Vorige week zag ik een Duitse toerist foto’s maken van de omgeving. Ik volgde haar focus en zag de prachtige rotsformatie met  cactussen en struiken, daarboven zweefde een grote pelikaan. Ik hoorde de zee op de achtergrond. Prachtig! In alle rust wachtte ik op het moment …… “Mama? Wat tisser met de probleem?” Naast mij is Dishon komen zitten. Rimpel in zijn voorhoofd, beentjes over elkaar. Ik kijk hem verbaast aan. “Wat zeg je?” “Wat tisser met de probleem?” “Ach lieverd er is geen probleem.” “Owkee….dag mama”. Met een emmertje in zijn hand huppelt hij weg, terug naar zee. Ik kijk hem na.

Ik had het kunnen weten. Je moet er niet naar zoeken, het overkomt je. En daar was het dan… En er zijn er ook veel meer geweest, die momenten. Ik heb er alleen zoveel gemist of ik ben ze weer vergeten.

Ik had het kunnen weten. Dat het eenvoudig dichtbij was dat moment. Een kind, puur en eerlijk. Hemels dus.

Mirjam

POSTED: 13.09. 2008, 22:54 (3)