Vakantieplan 2009 Dag 5!!

Auteur: Mirjam Fokkens

 Henriette: het gaat elke dag een stukje vlotter! Moest ik de kinderen de eerste dag nog wakker maken en helpen met aankleden, nu staan ze al buiten te wachten. Klaar om opgehaald te worden. Al pratend en met een vrolijk gezicht stappen ze de auto in. Na de tantes ‘bon dia’ gewenst te hebben, zetten ze hun gesprekje voort. Soms gaat dit met een hoop lawaai en rumoer, maar één ding is zeker: wat hebben ze het gezellig zo samen op de achterbank! Na een half uurtje rijden, komen we aan bij landhuis Knip, waar de kinderen allemaal weer bij elkaar zijn. Leuk om te zien dat ze het goed met elkaar kunnen vinden. Dat belooft weer een gezellige dag te worden...
 
Eloy: het is vandaag al weer vrijdag. De dagen vliegen voorbij! We zijn vandaag weer vertokken met  twee bussen en twee auto’s. Ik ben vandaag met Annemarie mee gereden en we hebben de kinderen  thuis opgehaald. Dat duurde wel even ietsje langer, want Annemarie moest kinderen ophalen die normaal door Albertine worden opgepikt, dus even bij een huis in de buurt gevraagd of die wisten waar het zou kunnen zijn. Eigenlijk had ik wel verwacht dat Annemarie het zou weten, maar dat viel toch weer een beetje tegen : - ))
Nadat we zijn aangekomen bij Landhuis Knip kregen we een rondleiding door de kamers. Buiten werd ook nog het een en ander verteld en dit werd afgesloten met een video voor de kinderen.
Als afsluiting van de dag hebben we met elkaar lekker gegeten bij Meant to Shine en daarna zijn de kinderen weer thuis gebracht. Terugkijkend op de dag was het weer genieten van en met de kinderen!

 Elizabeth: vrijdag, de vijfde dag alweer vandaag, de tijd vliegt hierzo!! Dat is natuurlijk een goed teken, en ik moet zeggen dat ik nog steeds optimaal aan het genieten ben. Wel wordt mijn energiepijl wat lager waardoor ik tijdens het film kijken vandaag in het landhuis even in slaap viel! : - ) Het was een heel gezellige dag, we zijn naar landhuis Knip geweest waar we een rondleiding kregen met informatie over de geschiedenis van Curaçao. Ik kon er weinig van volgen omdat het in het Papiaments was  maar gelukkig vertaalde Annemarie af en toe wat er werd gezegd. Onze gids liet zien hoe de slaven vroeger waterputten moesten graven. Ze vertelde erbij dat de dieren eerst mochten drinken en daarna de slaven. Dat raakte me echt, omdat hiermee zo duidelijk werd dat een slaaf echt helemaal niets was. Natuurlijk weet je dat wel vanuit de geschiedenisboeken, maar als je die waterputten dan ziet met eigen ogen, word je er echt bij stil gezet! Wat een zegen dat wij allemaal mensen zijn die in vrijheid leven en onze eigen mening en inbreng mogen hebben!  
De meeste kinderen waren ook erg rustig tijdens de rondleiding en ik denk dat zij er ook van onder de indruk waren! Daarna hebben we met z’n allen lekker gegeten bij Meant to Shine en de kinderen hebben daar ook nog even lekker gespeeld op de trampoline en schommels etc. Ze genoten er echt van en waren niet naar huis te branden... Zo, nu op naar dag zes en lekker genieten op het strand!

Marjolein: voor de kinderen was ’t vandaag een leerzaam dagje. De rondleiding in museum Tula was waarschijnlijk heel interessant, maar ik heb er helaas niet veel van verstaan. Toen was er altijd nog Dishon die de oren van je kop kletst : - ).
Ik heb geen besef van de dagen hier, maar aan m’n energie merk ik dat het einde van de week nadert! M’n laatste energie gaat naar de volgende twee dagen. Heel veel zin in!

Albertine: het was vandaag alweer dag 5. Wat gaat de tijd toch snel...de kleine kinderen worden moe zie ik. De hele kleintjes slapen al op de heen weg. Gelukkig hebben we morgen en overmorgen een relaxed programma.
Voordat ik bij een bepaald gezin ben aangekomen om de kinderen op te halen word ik gebeld door een moeder. Haar nummer ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Ze belt me elke morgen. Waar ik blijf (ik ben er dan vaak binnen een paar minuten). Maar ze blijft bellen. Het is inmiddels vast onderdeel van het vakantieplan en het is prima. Zo zijn er meer van die typische dingetjes die er gewoon bijhoren.
In de bus moeten bepaalde liedjes gedraaid worden zodat de kids uit hun dak kunnen gaan (kan ik dus kiezen of ik zin heb in een hoop kabaal in de bus of niet :-). Het was weer een prima dag vandaag.

  Pierre: “pas op pika (stekel), pas op pika” was het enig wat Dishon zei tijdens onze korte route door het bos. Er waren veel distels en planten met stekels en dat is natuurlijk erg oppassen. We waren op een plek in het bos waar pas in 1960 elektra en stromend water is aangelegd. Het was ontzettend leuk om samen met de kinderen lekker te wandelen. Het vergt wel veel energie omdat het erg warm is, maar het is gaaf om te kunnen investeren in deze kleintjes.  Soms vind ik het wel erg lastig als blanke Nederlander als ik besef wat wij hier op het eiland hebben aangericht. De slavernij is in heel veel plaatsen nog erg goed zichtbaar. Ik hoop ook echt dat de lokale bevolking inziet dat wij nu wel op een goede manier investeren in het eiland en in de mensen. De allerkleinsten vonden het wel lastig om erbij te blijven in het museum, maar gelukkig was het maar een half uurtje. Al met al was het weer een erg leuke dag, waarin de kinderen hebben kunnen genieten.
Nog twee daagjes moeten we er flink tegenaan, ’s avonds op tijd naar bed en veel tijd voor jezelf nemen is echt belangrijk! Dat ga ik dan ook maar lekker even doen.

 Mirjam: het programma van vandaag hebben we nog niet eerder gedaan tijdens het vakantieplan. Zelf ben ik ook nooit op het landhuis geweest en ik ben onder de indruk van de locatie. De omgeving is prachtig, het landhuis indrukwekkend en niet in de laatste plaats vanwege zijn geschiedenis. De gids die ons door de beboste omgeving leidt is Shelly. Zij is de moeder van een aantal van onze pleegkinderen, die inmiddels weer bij haar wonen. Ze werkt bij het landhuis. Ze vertelt enthousiast over de natuur en ook een stukje geschiedenis.  Die geschiedenis is beladen. Ik ben trots op Shelly als ze daar zo staat te vertellen van hoe het vroeger was. Er is veel veranderd, toen en nu. Een mooie parallel met haar eigen leven.

 Annemarie: vandaag heb ik dubbel genoten. Het uitje vond ik zeer interessant en leuk. Een rondleiding door een museum/landhuis. Veel informatie over de geschiedenis.
Maar meer nog heb ik genoten tijdens een korte wandeling door de "mundi" (wilde natuur). Tijdens die wandeling werd er nog weer van alles verteld en uitgelegd en kwamen we bij een oude waterbak die tot 1960 is gebruikt door de bewoners omdat er nog geen water en elektra was. Maar het mooiste van alles vond ik de gesprekjes die ik had met dat jongetje van 3,5 waar ik dinsdag over schreef. Vanaf het begin tot het einde van de wandeling liep ik hand in hand met hem en heeft hij aan een stuk door gepraat. Wat hij dus verder zo goed als niet doet tijdens het vakantieplan. In het begin moest ik even wennen aan het gebrabbel. Maar al snel kon ik hem toch redelijk goed verstaan. En mocht ik een klein beetje zien en horen wat er nu werkelijk in zijn koppie omging.
"Mijn papa zit in de gevangenis, en jouw papa? Soms gaan we naar papa toe, dan krijgen we koekjes en limonade. We gaan vaak in de "mundi" spelen en dan gaan we leguanen vangen, die kookt mama en eten we dan op".
Dan ben je 3,5 en komen deze woorden uit je mond, zonder emotie of gevoel. Dat raakt m'n hart enorm en wat ben ik dankbaar dat we dat jongetje mogen leren kennen, een week lang met hem optrekken en voor hem bidden. Maar dan komt ook weer het moment van afscheid nemen en loslaten straks. Nog niet aan denken, dat duurt nog 2 heerlijke lange dagen.....................

POSTED: 25.07. 2009, 21:56 (3)